Klokkijkende bacteriën
Eind 19e eeuw was de wetenschap haast bezeten door de wens alles te standaardiseren. In 1889 leidde dat tot het officieel vaststellen van de meter en de kilogram waarvan de oorspronkelijke maatstaven nog altijd diep in de kelders van Breteuil, vlakbij Parijs, liggen. Misschien nog wel obsessiever, en zeer noodzakelijk, was de jacht naar de synchronisatie van tijd. Er bestaat een treinkaart van de VS uit 1883 waarop de belangrijkste stations staan ingetekend met daarbij de ‘lokale tijd’. Daaruit blijkt dat het op het ene station 10:00 uur kon zijn terwijl het op een station nog geen 100 km verderop officieel 10:05 was. De exacte tijd is iets waar we niet meer dagelijks bij stil staan, maar het is een onderwerp waar heel wat biologisch onderzoek aan wordt gedaan. Zo bezitten wij mensen, en vele andere organismen, een circadiaans ritme waardoor we op gezette tijden eten, naar bed gaan en weer opstaan. Maar zulke biologische klokken zijn zelfs op het meest basale niveau slecht begrepen, en daar kan een beetje wetenschapper natuurlijk niet mee leven. Jeff Hasty van de University of California in San Diego vond het wel een mooie uitdaging. Hij liet zich inspireren door elektronische circuits en probeerde iets vergelijkbaars in de bacterie Escherichia coli in elkaar te zetten. Als die synthetische klok eenmaal tikte, zo redeneerde hij, zou hij iets kunnen leren over biologische klokken. Hij leende wat genetische componenten uit andere bacteriën en knutselde een simpel maar ingenieus biologisch circuit in elkaar.
Reageer of vul aan: