Stammen we af van een virus?
Het mimivirus, dat leeft op amoeben, is naar virusbegrippen een monster. Waar het gemiddelde virus bestaat uit hooguit tien genen, telt het mimivirus er honderd maal meer – tegen de duizend. Het is dan ook één van de allergrootste virussen die we kennen, groter zelfs dan de kleinste bacteriën. Tot nu toe was het een raadsel waar het virus deze grote aantallen genen voor nodig had. Voor het eerst is dit virus aan een grondig onderzoek onderworpen. Jean-Michel Claverie van het Anatomisch en Genomisch Informatielaboratorium in Marseille is exact nagegaan wat er tijdens het replicatieproces van dit virus gebeurt en welke rol de duizend genen daarin spelen. De belangrijkste ontdekking is dat het virus niet afhankelijk is van de eiwitten van de gastheer, zoals andere virussen, maar zijn eigen genen en eiwitten gebruikt om zich te vermenigvuldigen. Klassieke virussen 'kapen' een cel door hun eigen DNA te injecteren in de celkern van een gastheercel. Het virusdeeltje dringt door de celwand heen. De gastheercel verandert vervolgens in een lopende band voor virusdeeltjes. De hele cel wordt gevuld met kopieën van het virus, waarna de cel openbarst en enorm veel nieuwe virusdeeltjes vrijkomen. Het mimivirus gedraagt zich totaal anders. Het neemt de celkern niet over, maar gedraagt zich zelf als een soort celkern die in het celplasma van de gastheercel rondzwerft en deze kaapt om meer mimivirusdeeltjes te produceren. Het mimivirus is in staat om aminozuren, onderdelen van eiwitten, uit de celinhoud vandaan te vissen en hier zelf – met haar eigen eiwitten – structuren van te bouwen.
Reageer of vul aan: