Herpes - de schrik van elke schildpadliefhebber
Sinds de jaren '80 is er een virale aandoening bij schildpadden bekend, die tot aanzienlijke verliezen kan lijden. Dit herpes-virus is zeer besmettelijk en is een ernstig probleem. Oorspronkelijk werd Moorse landschildpadden (Testudo graeca) uit Turkije als drager van het Herpes ontdekt. Later kwam de Libanese Moorse schildpadden en panter landschildpadden (Geochelone pardalis) uit Zuid-Afrika erbij. Bovendien is de afgelopen jaren duidelijk geworden dat het ziektebeeld dusdanig is dat een vroege herkenning voor de eigenaar vaak onmogelijk is. Er bestaan 6 verschillende stammen: Chelonian Herpesvirus 1 (grey patch disease), Fibropapillomatose en Lung-eye- trachea disease (alle drie bij soepschildpadden, vooral groene zeeschildpad). Het ChHV 2, 3 (fatale systemische ziekte bij: Type 2: de marmerschildpad (Clemmys marmorata). Type 3 bij de sierschildpad (Chrysemis picta), de landkaartschildpad (Graptemys pseudographica), Barbour's landkaartschildpad (Graptemys barbouri)) En tenslotte de meest bekende het ChHV 4 of stomatitis rhinitis complex. Die laatste speelt ook een rol in URTD (upper respiratory tract disease) waarbij het onderscheiden moet worden van Mycoplasma agassizii, een bacterie die gelijkaardige verkoudheidssymptomen geeft, maar veel beter te controleren is. Naar alle waarschijnlijkheid zijn alle landschildpadsoorten gevoelig voor ChHV-4 maar er is verschil in gevoeligheid tussen de verschillende soorten. Zo zijn de Griekse en de Russische vierteenlandschildpad erg gevoelig, terwijl de Moorse landschildpad relatief resistent is wat betreft klinische ziekte. Deze laatste kan echter wel een a-symptomatische drager zijn, waardoor het niet aan te raden is om verschillende soorten samen te houden.
Reageer of vul aan: